STADSGEDICHTEN ALKMAAR

Gedempte Nieuwesloot Belangen overschreeuwen rond oude kaas en dode vis die divers overal vers verkrijgbaar is – zowel in regen als in zonneschijn. Het uitgestalde dat al in alle vroegte. Mensen drommen in rijen bijeen voor datgene wat men het goedkoopste acht. De marktkoopman prijst het aan uit alle macht, heeft het mooiste, het beste uitgestald. De schragen spreiden het aanbod uitgebreid tentoon. Het beoogde gaat van hand tot hand, voorheen slechts contant, maar nu ook naar keuze digitaal. Het blijft menselijk allemaal. De kooplui zijn niet van steen of geautomatiseerd, maar van vlees en bloed en in het vak volleerd, een ietsje meer misschien? – Elbert Gonggrijp, Egmond aan den Hoef, woensdag 7 maart 2018

FRIESE BRUG Waar poortwachters ooit bezetters doorgang beletten, ondervond verkeer stagnatie, was filevorming desgewenst ongewenst. Er kwam een overbrugging waarbij beide oevers werden beslecht. Het achterland van belang, de stad bereikbaar. Tot zekere hoogte. Er kwam later een instroom op gang die zichzelf niet eerder evenaarde en er behoorlijk de vaart uitnam. Er moest gerenoveerd. Verbreed, gerestaureerd. Een heus viaduct. Men sierde het op met kunstzinnige duiven die als verguld menig Alkmaars hart stal. Zo ook die van de onverlaten. Alles van waarde is weerloos. Zo zei Lucebert het al. Ondertussen hedentendage een uitvalsweg waar je niet omheen kunt. Per auto, per fiets of per bus. Dit is dus hoe je ooit de stad bereiken zou. Gekend, geroemd, gerucht – Elbert Gonggrijp, Egmond aan den Hoef, woensdag 7 maart 2018  

Westbeverkoog De route groen een alternatief om in dit areaal te fietsen of te wandelen – jong nog in het voorkomen, ergens nog in aanleg voor meer. Een strook tussen stad, dorp, bedrijvigheid en verkeer. In een mei de vroegte druk bezongen, de grasmus, de merel, zelfs de nachtegaal. In een gebied omzoomd door riet, versierd met struiken, het lieflijk fluitenkruid, de ruige braam. Wie er oog voor heeft bemerkt de ijsvogel - op een tak of pijlsnel weggevlogen. Hoe klein en fijn dit pril domein, het wenst simpelweg gezien in zijn toebedachte allure – Elbert Gonggrijp, Egmond aan den Hoef, dinsdag 6 maart 2018  

BABEL Er ontgaat geen dialect of diep gesprek. Het luidruchtig koeterwaals duidt op vrede zolang de discussie niet te ver uiteen. Het gesticuleren elkaar waarachtig te verstaan maakt handen en voeten taal. Het ogenschijnlijk oponthoud. De drempel waarover menige naamval struikelt. Een heftig gebaren van het hoe en waarom. Een onbegrijpelijke houding. In dezelfde supermarkt bijkans hetzelfde aangeschaft. De westerse en oosterse accenten daargelaten. Als wij beter met elkaar zouden kunnen praten hoe anders zouden wij geklonken? Nu elk misverstand een staat van horen zeggen, argwanend elkaar aangekeken. Omdat het negatieve nieuws geen levens overbrugt. Het blijft dus bij burengerucht, het onderlinge zwarte pieten. Misschien is dit ooggetuige verslag net zo subjectief als een ieder die geen handen reiken wil. Of je het nu benoemt of het voorlopig bij laat schieten – Elbert Gonggrijp, Egmond aan den Hoef...